Θα συμβεί μήπως με τον Σεργκέι Ρεμπρόφ αυτό που για λίγο δεν μπόρεσε να τελεσφορήσει τον περασμένο Οκτώβριο; Είναι ρεαλιστικό το σενάριο που ακούγεται για τον Ματίας Αλμέιδα; Θα ήταν εφικτό να πειστεί ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο, σε αυτό το χρονικό σημείο, να έρθει στην Ελλάδα; Θα και… θα. Όλα είναι ρευστά στον Παναθηναϊκό και η προπονητολογία φουντώνει εν αναμονή του διαζυγίου με τον Ράφα Μπενίτεθ – λογικό. Κι αν, όμως, ο επόμενος βρίσκεται ήδη στα πέριξ; Ο Σεμπάστιαν Λέτο έχει σταθερά οπαδούς στα υψηλά κλιμάκια της πράσινης διοίκησης…

Είναι μια υποψηφιότητα που συγκεντρώνει πολλά «συν» αυτή του Αργεντινού νυν τεχνικού της Κηφισιάς. Έχει να κάνει με το παρελθόν, έχει να κάνει με το τώρα, έχει να κάνει και με την προοπτική. Θέλει εξήγηση όλο αυτό προφανώς, πάμε:

Το (πολύ δυνατό) παρελθόν του Λέτο ως ποδοσφαιριστής του Τριφυλλιού εγγυάται αμέσως αμέσως τη σύνδεση με την πράσινη εξέδρα, το ότι θα του δοθεί σημαντική πίστωση χρόνου και μια κάποια ασυλία στα ζόρια, στις (αναπόφευκτες) γκέλες που θα έρθουν στην πορεία. Μην το υποτιμάμε ως δυνατότητα και πιθανότητα. Σε ένα κλαμπ που υποφέρει εδώ και χρόνια από εσωστρέφεια για πολλούς και διαφόρους λόγους και η υπομονή κάθε άλλο παρά περισσεύει, χρειάζεται μια προσωπικότητα που θα εμπνεύσει και θα ενώσει, ένας που θα τον νιώσουν «δικό» τους.7

Αυτό βέβαια από μόνο του δεν αρκεί. Κι εδώ έρχεται το στοιχείο που κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την περίπτωση του 39χρονου Αργεντινού. Στην Κηφισιά βρήκε το κατάλληλο περιβάλλον για να μπει ομαλά και με τις δέουσες συνθήκες στο χώρο της προπονητικής, πρώτα μέσα από τα κακοτράχαλα και αφιλόξενα μονοπάτια της Super League 2 και στη συνέχεια στην πάντα απαιτητική ελίτ. Έμαθε, εξελίχθηκε. Δείχνει πανέτοιμος για το step up.

Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα ο πάγκος της μεγάλης ομάδας; Προφανώς. Το ακούμε ως αντεπιχείρημα. Όμως το «βήμα-βήμα» είναι μια σοφή προσέγγιση και όλοι από κάπου ξεκινάνε άλλωστε. Να, θυμηθείτε το παράδειγμα του Ραζβάν Λουτσέσκου, που πρώτα έφτιαξε το όνομά του στην Ξάνθη και μετά έκανε (πετυχημένα) το άλμα στον ΠΑΟΚ. Ο Δικέφαλος εμπιστεύτηκε τον Ρουμάνο και δεν το μετάνιωσε ποτέ, ίσα ίσα.

Η σχετική απειρία του Λέτο είναι ένα ζήτημα, μην το ωραιοποιούμε, αλλά δεν είναι δα και απροσπέλαστο εμπόδιο προσπαθώντας να κοιτάξουμε μπροστά στο μέλλον. Πόσο μάλλον καθώς και ως φιλοσοφία μοιάζει να ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτό που έχει ανάγκη τη δεδομένη στιγμή ο Παναθηναϊκός. Προτιμάει να δουλεύει το 4-2-3-1, που ταιριάζει στους Πράσινους και έχει κάπως παγιωθεί ως το σύστημα που σε επίπεδο ελληνικού πρωταθλήματος λειτουργεί εξαιρετικά για τις ομάδες που πρωταγωνιστούν.

Ο Σεμπάστιαν Λέτο υπήρξε ένας από τους πιο φαντεζί παίκτες που είδαμε ποτέ στα ελληνικά γήπεδα. Ως κόουτς, μας δείχνει μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα του, είναι πιο μεθοδικός, πιο κυνικός αν προτιμάτε. Θυμίζει… Αλμέιδα στον τρόπο παιχνιδιού που του αρέσει, ενώ επενδύει πολλά στο ψυχολογικό κομμάτι και ξέρει πώς να αντλεί το μέγιστο δυνατό από τους παίκτες του.

Το αν τελικά ο Παναθηναϊκός θα τον επιλέξει για τον πάγκο του, δεν το ξέρουμε. Αυτό όμως για το οποίο είμαστε πεπεισμένοι είναι πως αν τελικά αυτό συμβεί, θα πρέπει -επιτέλους – να συνδυαστεί με απόλυτη στήριξη από πλευράς όλων εντός του συλλόγου, σε βάθος χρόνου, κόντρα στις φουρτούνες που θα προκύψουν. Από τον Μπενίτεθ στον Λέτο, η διαφορά θα είναι τεράστια και το restart σχεδόν από το μηδέν. Αλλά είναι ουσιώδες να ξεκαθαρίσουμε πως αυτή καθαυτή ενδεχομένη επιλογή του Λέτο, δεν (θα) είναι (το) ρίσκο. Τα γύρω-γύρω θα είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος…

Menshouse.gr